DE KERSTSTER, DE GROEI EN HET SCHILDERACHTIGE VERVAL

Ik keek gisteren nog eens goed rond op de plek waar ik was. Gaf mijn ogen de welverdiende kost en liet ze rusten op de restanten van groei en plaatselijk verval.

Zoals velen met mij ben ik verzot op verval dat na een periode van groei arriveert. Als volgende stap, als volgende schakel in de ketting.

Zoals zoveel mensen ben ik ook prettig onder de indruk van ruïnes, schilderachtige restanten tijdens een welverdiende vakantie of gerimpelde gelaatsuitdrukkingen in portretten van mensen. Ik ken zelfs een fotograaf die graag en met liefde honden fotografeert. Compleet met uitdrukkingen die duiden op leeftijd en behaalde ouderdom.

Waarom zijn we toch zo gek op beelden van oud maar willen we het eigenlijk liever niet zijn? Heeft het te maken met datgene wat en dat we niet weten? Wat er bijvoorbeeld na ons komt? Of zijn we bang voor de beperkingen die het met zich meebrengt? Soms vind ik vragen stellen leuker en boeiender dan de antwoorden die het oplevert.

Ik keek nog eens goed rond naar de groei van klimplanten en de gekozen weg die ze afleggen. Was onder de indruk van opgestapelde stenen en het metselwerk. Als toetje was er de welgevormde lijn die het toegevoegde cement levert. De lijnen benadrukten, zo voelde ik het althans, de bouw. In gedachten zag ik de metselaar of het veelvoud ervan er lustig op los stapelen.

Later op de dag was er het knippen van de Hulst. Oftewel de ‘Ilex aquifolium‘. Dat laatste heb ik van Wikipedia. Voor de goeie orde. Ik ben niet het type dat zomaar vreemd aandoende namen uit zijn mouw schudt als waren het indrukwekkende bevestigingen van.

Hulst dus. Een van de sfeermakers bij uitstek. Hun glorietijd ligt zo’n beetje in deze weken en tijd. Op tafel, kast of bijzettafeltje (wat een mooie ouderwets klinkend woord dat, bij mij althans, enige beklemming met zich meedraagt).

Hulst dus. Als sfeermaker. Net als de kerstboom, de tijdelijke buitenverlichting, in de tuin gezette rendieren en wat al niet meer. Het Brabantse dorpslandschap is er klaar voor!

Ik vergeet nog iets. Voor sommigen de sfeermaker bij uitstek. De kerstster. Oftewel ‘Euphorbia pulcherrima’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *