Zomertijd, de kleuren en haar transparantie

Mocht ik de komende dagen wat stilletjes overkomen of geheel niet zijn te zien dan komt dat door de Zomertijd. Niet alleen levert het langer licht op maar ook redelijk wat “Ik moet er nog zo aan wennen…” uitspraken. Dus mocht je me missen? Dan ben ik er even niet.

Het was gisteren druk in de stad. Niet alleen stonden gezichten wat meer op lentestand en was er sprake van kooplust in combinatie met flaneren, ook de kleding paste zich al snel aan.

Met een blik van “Weet je dat ze in Amerika voor scholieren doorzichtige rugzakken gaan invoeren?” liep ik langs winkels en in de straten. Probeerde me de vrouwen voor te stellen met een transparante handtas. Dat zou toch eens wat zijn? Het zou in ieder geval glimlach produceren. Eventueel aangevuld met kritiek of zelfs afkeur.

In de boekhandel was het ook druk. Restanten van de boekenweek waren bijna weg. Verschillende tafels stonden welgevuld te stralen in het nog jonge middaglicht. Ergens ontwaarde ik het boek van Gorden (wie leest zoiets…) en struikelde ik bijna over schreeuwende titels omdat dat nu eenmaal beter verkoopt.

Bofbips die ik er ben! Niet alleen zag ik een mooi uitgegeven nieuw boek over het werk van Morandi maar had opeens een tweedehandsje te pakken gevuld met Modigliani’s. Een prachtig boek gevuld met portretten, schetsen en sculpturen. En dat voor de schappelijke prijs van tien euro.

Morandi. Zag zijn fenomenale kleuren, potjes en flessen. Compositie, compositie, compositie. Proefde de stilte op het doek en in het atelier. Genoot van het licht. Keek met volle aandacht en welverdiend respect naar s’mans zoektocht. Zag de onrechte lijnen plus de transparantie hoogtij vieren omwille van de kunst.

“Ik moet er nog even aan wennen…”. Dus. Mocht je me missen…?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *